Μάρτυρας στη δίκη ΧΑ: Ήθελαν να καθαρίσει η Ζώνη από τους κομμουνιστές

Μάρτυρας στη δίκη ΧΑ: Ήθελαν να καθαρίσει η Ζώνη από τους κομμουνιστές

Ο Μιχάλης Βαξεβάνης, ηλεκτροσυγκολλητής στη Ζώνη, μέλος της διοίκησης του Συνδικάτου Μετάλλου, όντας μάρτυς και πολιτικώς ενάγων στη δίκη της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο Αθηνών, περιέγραψε αναλυτικά τα όσα συνέβησαν κατά την επίθεση χρυσαυγιτών σε μέλη του ΠΑΜΕ στο Πέραμα το 2013.

«Σε κλείνει μια ομάδα, τάγμα εφόδου, δηλώνει Χρυσή Αυγή, στοχεύει το κεφάλι ξεκάθαρα, φέρουν όπλα που δεν είναι συνηθισμένα, δεν είναι σκέτα ξύλα, έχουν μέταλλα, ελάσματα. Αν θέλει κάποιος απλώς να σε χτυπήσει, σε πλακώνει στις μπουνιές. Ήθελαν αίμα», σημείωσε χαρακτηριστικά, εκτιμώντας ότι η Χρυσή Αυγή «βγήκε μπροστά», για να καθαρίσει η Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη από τους κομμουνιστές, κατ’ εντολήν μεγαλοεργολάβων.

«Δεν σε θέλουνε στα πόδια τους» είπε για τους εργοδότες της Ζώνης. «Είναι ο ανταγωνισμός του κέρδους, φθηνό κρέας, φθηνό εργατικό δυναμικό, όταν σε έχουν στα πόδια τους, και κυνηγάς συλλογικές συμβάσεις, μέτρα υγιεινής και ασφαλείας (…). Τους έβαλαν μπροστά, τη Χρυσή Αυγή, να καθαρίσουνε τη ζώνη, το λέει ξεκάθαρα στο βίντεο ο περιφερειάρχης».

Ο κ. Βαξεβάνης είπε αναλυτικά:

«Είδαμε δυο ομάδες ατόμων να έρχονται, περίπου 20-25 άτομα κάθε ομάδα, ενήλικοι, άνδρες, βαστούσαν καδρόνια, ξύλα, σχεδόν όλοι. Μου έκαναν εντύπωση, προσωπικά, αυτοί που φορούσαν κράνη και βαστούσαν καδρόνια (…). Κάποιοι ήταν γυμνοί από τη μέση και πάνω (…) Είχαν ταχύ βήμα, ήταν δυο μπουλούκια που έρχονται και σμίγουν (…). Έκαναν τόξο, μας περικύκλωσαν.
(…)
Οι από πίσω φωνάζουν, βρίζουν, Χριστούς, Παναγίες, αφήστε τα. Βγήκαν δυο, Χατζηδάκης, Πανταζής, μπροστά και μας είπαν “φύγετε, (από τη Ζώνη εννοούσαν), εμείς η Χρυσή Αυγή κάνουμε κουμάντο πλέον εδώ”. Ενστικτωδώς, συμπτυχθήκαμε.

Φωνάζουν πού είναι ο Πουλικόγιαννης.
(…)
Ο Πουλικόγιαννης τους είπε σε ένα σύντομο διάλογο, “τι γίνεται, κάνουμε κάτι νόμιμο”. Εκεί έγινε το πέσιμο. Χατζηδάκης, Πανταζής, ήταν οι δυο μπροστά, και δίπλα στον Πανταζή, ο Αντωνακόπουλος. Τον Αντωνακόπουλο, τον φωνάζανε Κούλη στη Ζώνη, έτσι τον ήξερα. Το πλήρες όνομά του το έμαθα στη ΓΑΔΑ.
(…)
Νιώθω τον Αντωνακόπουλο να με σπρώχνει και να μου ρίχνει μια μπουνιά, σφίγγει περισσότερο ο κλοιός γύρω μας.

Οι δυο πρώτοι (Χατζηδάκης, Πανταζής) ήταν ακάλυπτοι, ο Αντωνακόπουλος κρατούσε ξύλο. Το κρατάει χιαστί και με σπρώχνει: “πίσω ρε μουνιά!”, ξεκινάνε οι ροπαλιές.

Κάποιος άλλος σήκωσε ένα ξύλο, έκανα δεξιά να το αποφύγω, και την τρώω στο φρύδι. Ενστικτωδώς σήκωσα το χέρι μου, κι έτσι έφαγα τις υπόλοιπες στο χέρι μου, στον αγκώνα, την ωμοπλάτη, είχα αρχίσει να γυρνάω το σώμα μου προς τα δεξιά, προς το έδαφος… Δεν μπόρεσα να δω πόσοι ήταν αυτοί που χτυπούσαν.

Έτσι όπως γύρισα, είδα κάτω, αιμόφυρτο τον Πουλικόγιαννη, το μάγουλο ήταν στην άσφαλτο (…), μου έδωσε την αίσθηση ότι ψυχομαχεί.

Έπεσα πάνω του ενστικτωδώς, για να τον προστατεύσω. Τον αγκάλιασα και προσπάθησα να τον σύρω, να τον απομακρύνω, τα χτυπήματα δεν είχαν σταματήσει, τρώω ακόμη στην πλάτη, τον αυχένα… Τα κατάφερα, τον πήγα με μεγάλο κόπο, γιατί ήταν σαν τσουβάλι, είχε χάσει τις αισθήσεις του, τον έσυρα ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Παραμιλούσε, νόμιζε προφανώς ότι είναι όρθιος, έλεγε “γιατί μας χτυπάτε”. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι εκείνη τη στιγμή ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

Ξαναλιποθυμάει. Δεν άντεχα να τον κρατήσω άλλο, τον γύρισα καθιστό στο πεζοδρόμιο, τον κρατούσα.

Τότε άκουσα, πρέπει να ήταν ο Χατζηδάκης, τη φράση “το Πέραμα από δω”, είδα ότι κάποιοι πετάνε πέτρες, πολλές πέτρες, και τα καδρόνια που κρατούσαν στα χέρια τους. Εκεί σταμάτησε η επίθεση. Πρέπει να κράτησε πέντε λεπτά.